Dus, trek je neongele trainingspak aan, zet een kop koffie en zoek het op. Maar pas op: je zult waarschijnlijk net als de rest van Nederland hardop zingen: "Lang leve de liefde, lang leve het leven..."
In 1991, “online seksuele voorlichting” was not yet a mainstream concept. Most youth received sexual education from schools, parents, books (e.g., Wegwijzer voor de Liefde ), and the Rutgers Stichting or Sensoa (Flanders). However, early digital pioneers used Bulletin Board Systems (BBS), videotex systems (like Viditel in NL), and the nascent Internet to discuss sexuality anonymously. The content ranged from factual medical information to explicit user-generated material. Access was slow, text-based, and limited to tech-savvy users. seksuele voorlichting 1991 online
Meneer Hendriks, de leraar biologie die zich duidelijk geen raad wist met het onderwerp, duwde met een trillende hand een zwarte cassette in de recorder. Op het etiket stond in viltstift: Seksuele Voorlichting – Deel 1 (1991) . De klas hield collectief de adem in. Dit was het moment waar we al weken over giechelden bij de kluisjes. Dus, trek je neongele trainingspak aan, zet een
Heeft u zelf nog een anekdote over deze voorlichtingsserie? Deel deze in de reacties onderaan dit artikel (indien van toepassing op het platform). En vergeet niet: voor actuele vragen over seksuele gezondheid kun je altijd terecht bij de Sense-spreekuren of uw huisarts. However, early digital pioneers used Bulletin Board Systems